hier adem ik - Gierik & NVT

*

je blijft doofstom
het moorden gadeslaan
het raakt het harde hart niet
verveelt bijna het aangezogen oog

dan sluip je de horizon achterna
en gluiperd als je bent klauw
je woedend zwarte gaten
in de door god verlaten leegte
van een eeuwig firmament

je kreunt en kraakt en huilt
om katers in je bed je lippen
zoeken geen kussen maar woorden
dat hoort nu zo

nu je klaagzang klappertandt
en klinkt als bidden in de kou



het eenzame meisje

ik ken niemand
niemand kent mij
hier adem ik
geen kat merkt mij op

geen hond neemt me
bij de hand mee naar huis
en drukt me in de sofa zijn kussen
op mijn huid geen man komt op z’n zij
tot mij er is alleen beweging (die ene)
er is mijn huid er is

mijn adem en nu
de avond wordt koud
en kouder de nacht

het koudst blijft de hand
die zich vergist


gepubliceerd in winternummer Back after the war van Gierik & NVT 

hier beweegt wat - stadsgedicht Jezuïetenkerk I

de kerk spreekt:

hier woonde niemand

meer geen god geen pater

kardinaal men knielde niet langer

rooms bij elkaar met kelen die gonsden van gezangen

er werd gezwegen als vermoord

en in het donker enkel door de spleten

van mijn dak sijpelde bijna verboden licht

als dit aanhoudt reclameerde ik dit evangelie

van verkrotting tussen zijbeuk schip en koor

sleur ik mezelf barok of niet

tot aan ‘t grootste wijwatervat van ’t stad

en dompel mij voorgoed

met mijn marmer glas en bronzen kruis

in slib en stroom ten onder

geen kat geen hond keek op

het bleef naaldstil in huis en tuin

ik doe het tierde ik en ging

tekeer kokend in mijn mager vet

tempeestte als de beesten en vuurde

een dakpan af (of twee drie vier) naar mijn geburen

geen kat of rat keek naar mij om

de etterbuil in centrum stad

ik bestond niet en zonk weg

nog lager dan bel 20

tot de meest moderne messias kwam

ons wardje met zijn aureool

van vlag en almanak het was

onuitputtelijk lente de hemel

een baldakijn vol blauw en goud

met hier en daar een witgebuikte wolk

de kerk spreekt: vormt het eerste deel van een poëtisch drieluik over het (renovatie)project van het vroegere kerkgebouw. Op de webstek van de Jezuïetenkerk  leest u alle mogelijke info over het project en de renovatie. De komende twee maanden zal ook telkens een volgend deel van het drieluik op deze site gepubliceerd worden.

stadsgedicht tegen geplande Ivarem afvaltaks

zakgeld                                                        

ik ben de kak in het eigen nest

de beerput van de drang

tot consumeren tot voor kort

was ik niets waard

ik kom van overal

heb weet van wat er leeft en eet

en hoor het volk nu morren

want u heft een taks op mij?

voor ’t rot van ’t straat komaan

ik ben dat geld niet waard

zal ik mijn stem dan maar verheffen?

mijn giftige reutel van etensrest

en bakpapier ik de etterbuil

van wattenstaaf en koffiegruis ik zeg u:

ga zo door en zelfs ik raak niet

meer van de straat als het moet

bezet ik elke stoep meermaals per week

voorgoed

Om de petitie te tekenen, klik op afvaltaks.

Uit de oude doos - Brief aan oma (anno 2000)

Lieve oma,

Ik schrijf je een brief. Je vindt het toch niet erg dat ik oma schrijf, moemoe staat niet zo mooi op papier. Ik wil je eerst even zeggen dat opa erg dapper is geweest, dat nog altijd is en ik volledig ben genezen van die zware bronchitis toen. Zowat negen jaar geleden piepte ik als een oude deur. Dat is verleden tijd nu, net zoals jij.

Ik weet niet precies meer hoe je was, hoe je stem klonk of hoe je koffie dronk. Slurpend vermoed ik, zoals opa. Maar ik weet dat je koffie altijd heel lekker was en je boterhammen erg smaakten. Je kon zo vreselijk goed oma zijn.

Oma, ik denk niet zoveel meer aan jou. Elke dag ga je een beetje meer dood, word je een beetje meer graf. Dood met een beetje dood erbij. Dus ik neem me voor je elke dag opnieuw te bedenken. Heel kort. Voor het slapengaan misschien. Tot ik doodga misschien. Tot ziens misschien? Slaapwel oma.

Liefs,

je kleinzoon Tom

p.s.: de zoon van Pol en Yvonne

Kanttekening bij Nobelprijs voor de vrede

Foei, foei, foei, zo soldaatje spelen met gifgas. Daar gaan de mondjes van schuimen en daar wordt een beetje mens niet goed van. Dus vingertje in de lucht en afvoeren die chemische handel. Handen op elkaar voor het OPCW.
Voor de rest blijven we ter plaatste rustig verder folteren, verkrachten, Scudraketten afvuren, tanks parkeren op plekken die geen parkings zijn, ...
Dan maar de poëzie in de strijd gooien? Zij maakt vooralsnog geen slachtoffers.

de barbier van aleppo

crisis is het hier
van haar en hart
nu elke man granaten gooit
en zijn baard laat gaan

vroeger toen de nood
tot boven de minaret reikte
scheerde ik schapen
nu graast er niet een
tussen halab en golan
het offerfeest wordt schraal dit jaar

vandaag slijp ik mijn scharen
op het staartstuk van een scudraket
na elk gebed scheer ik een lijk
van mijn eigen broer of zoon
maar als god het wil
scheer ik op een mooie dag
de keel van hond bashar

Presentatie Deus de Poche - Eilandfestival

Zondag 29 september, 17u, Felixpakhuis, Antwerpen.
Stijn Van de Voorde (vrt) interviewt 5 nieuwkomers in de letteren: Astrid Haerens, Jeroen Boone, Annelie David, Mathijs Tratsaert en Tom Marien.

Meer info en volledig programma op www.eilandfestival.be

vlugschrift

Voor mij hoeft het niet meer. Praten met vrienden of kennissen die hun i- of smartphone mee naar het café zeulen. Ze luisteren nog maar met een half oor naar wat gezegd wordt. De conversatie wordt voortdurend onderbroken door getril en gekke geluiden, en om de haverklap klinkt er een lied dat niet door de vogels gefloten wordt. Hun blik, die vroeger op het onderwerp of op het bier gefocust was, komt niet meer los van hun beeldscherm. Het backlight zuigt al hun aandacht op.