Jaap Leest Volle Muil

Gelezen op Jaap Leest, dé recensiesite over jeugdliteratuur:

Wie van verzorgde boeken houdt, is bij de kleine uitgeverij Loopvis aan het goede adres. Kosten noch moeite worden bespaard en dat levert naast enkele fraaie kookboeken nu het tweede prentenboek op. Met als toevoeging een aantal plakprentjes om een nieuwe cover te maken. Dat klinkt misschien wat truttig maar dat is het door de fijnzinnige uitvoering allerminst.

Het verrassende  Schobbejacques en de 7 geiten leverde Merlijne Marell een vlag en wimpel op. Misschien zit er nu wel meer in want de illustraties voor Volle Muil zijn minder angstaanjagend en dus geschikter voor kinderen. De Vlaamse dichter Tom Marien schreef een lief eenvoudig verhaal over een jonge uil die zich moet bewijzen als opvolger van zijn vader Wijze Uil. Dat gaat letterlijk met vallen en opstaan en bij de ultieme poging houdt het hele bos de adem in. De jongeling slaagt ondanks een angstaanval voor zijn meesterproef door de maanvis uit de vijver te vangen.

De spanning wordt vooral in de illustraties subtiel opgevoerd en daarbij is alles van belang, ook in de typografie. De steunkleuren, de lettergrootte en de leegtes. Na de eerste mislukte poging krassen de uilen in groot kapitaal op twee donkere pagina’s ‘Vuil! Vuil!’. Je moet lef hebben om dat zo te doen en daaraan ontbreekt het de makers niet, dat was met het eerste heftige boek al  duidelijk gemaakt. Maar Volle Muil is in alle opzichten veel meer een kinderboek.

Marell onderscheidt zich door haar compromisloosheid,  maar dan zonder de verhaallijn en compositie uit het oog te verliezen. De prenten zijn van grote schoonheid maar kloppen ook steeds in de ontwikkeling van het verhaal waardoor een bijzondere symbiose met de tekst ontstaat. Hulde voor dit Nederlands/Vlaamse duo.

Volle Muil is kunst met een hoofdletter K, niet omdat het moet maar omdat het een prachtig boek oplevert. Voor de fijnproevers en hopelijk zijn daar voldoende kinderen bij.

© Jaap Leest

Volle Muil on tour

Het prentenboek Volle Muil strekt zijn vleugels. Onze kleine uil houdt halt op de volgende dagen en locaties:

- zaterdag 24/2/18: uilenbal en muzikale boekvoorstelling in winkel Coco-Mat (Eusebiusbinnensingel 14) te Arnhem. Van 15u30 tot 17u.

- zaterdag 17/3/18: uilenbal en boekvoorstelling in boekhandel De Drvkkerij (Markt 51) te Middelburg. Van 12u tot 14u.

- zaterdag 17/3/18: signeersessie in Standaard Boekhandel (Antwerpsestraat 74) te Lier. Ook de geweldige Elvis Peeters signeert zijn nieuwste roman Brood. Van 15u tot 17u.

- zaterdag 24/3/18: Kinderboekendag in De Boekanier (Antwerpsestraat 2) te Lier. Ook auteur Mieke Hallemans leest voor uit haar Belladonna prentenboeken. Van 14u tot 15u.

- zondag 25/3/18: uilenbal en muzikale boekvoorstelling in Den Bril (Bril 6) te Lier. Van 15u30 tot 17u.

Volle Muil is daar

Volle Muil slaat zijn vleugels open en vindt zijn weg naar het publiek.

Vanaf nu kan je Volle Muil kopen in de Vlaamse en Nederlandse boekhandels. Ook via het internet is het boek beschikbaar. De webshop van uitgeverij Loopvis biedt het boek te koop aan, net als de webshop van illustrator Merlijne Marell.

                                           © Merlijne Marell

We dopen Volle Muil tijdens 2 boekvoorstellingen. Eén in Arnhem op 24/2 (in beddenwinkel COCO-MAT) en één in Lier op 25/3 (in zaal Marollen van Den Bril). Snel meer info.

meubelreus - bij het heengaan van Ingvar Kamprad

Er zijn twee soorten mensen: zij die van IKEA houden en zij die de winkelketen verfoeien. Maar deze meubelgigant heeft al onze levens beïnvloed. Iedereen heeft er wel iets van in huis en namen als Billy, Malm en Poäng zijn haast gemeengoed geworden. Nu de legendarische stichter Ingvar Kamprad, die als kind al lucifers verkocht, op 91-jarige leeftijd is overleden, plaats ik graag mijn meubelreus als eerbetoon.

vormgeving: Dirk Caluwaerts en Wim Vanlee

Dirk Caluwaerts: 'Voor de afdrukken van de houten deuvels maakte ik enkel gebruik van originele IKEA deuvels.'

Wim Vanlee: 'De achtergrondkleur is het resultaat van het (digitaal) mengen van het vertrouwde IKEA blauw en geel, in verschillende lagen en combinaties.'

prentenboek Volle Muil (verschijnt februari '18)

illustratie © Merlijne Marell

Double bill: Droomreiziger & Tegenkomer

Joey Brocken, winnaar van de wedstijd ‘Beste singer-songwriter van Vlaanderen’ in 2013, brengt met Droomreiziger een eigen(zinnig) Nederlandstalig project. Droomreiziger staat voor sferische popmuziek. Joey maakte deel uit van de gekende band Hooverphonic. Momenteel speelt hij ook met de groep Chackie Jam.

Stijn Trauwaen en Tom Marien zoeken in de interactie tussen woord en muziek elkaars werk en gezelschap op. Of ze gaan met elkaar in de clinch. 

Nummers over rare vogels, over de liefde met een scherpe rand, over de voor- en nadelen van vooroordelen. Verhalen over (literaire en muzikale) helden en vreemde familiefeesten, stoere anekdotes en scherpe gedichten. Tussen de noten en woorden door vragen ze zich ook af of kunst iets in beweging kan zetten? Of moet?
Stijn Trauwaen is als muzikant verbonden aan de theatervoorstellingen van het Grote Gelijk. Hij volgde een opleiding singer-songwriter aan de Lierse Academie en ademt muziek. Hij heeft twee grote liefdes: zijn gezin en zijn Chinese gitaar.
Tom Marien is gefascineerd door het alfabet en haar oneindige mogelijkheden. In 2008 debuteerde hij met het young adult boek Vlucht. Hij is stadsdichter en publiceerde korte verhalen en poëzie in allerlei tijdschriften. 

Data: woensdag 17 januari 2018 en vrijdag 19 januari 2018

Voorstelling om 20u00                        

cc Den Bril, zaal Marollen (Bril 4, 2500 Lier)

Tickets: € 12 (vrije zit)

Tickets reserveren via tegenkomer@telenet.be

Felix & Marleen

In tijden van fake news schrik ik bijna van niets meer. De thuisoverwinning van Lierse sloeg me nochtans met verstomming. Dat er snel nog iets van die orde zou volgen, kon ik me nauwelijks inbeelden. En toch, volgens Marleen Vanderpoorten, ex-burgermoeder van onze stad en huidig OCMW-voorzitter en schepen van sociale zaken, moet het Timmermans-Opsomerhuis niet verkocht worden. ‘Dat kan door de Erfgoedkluis van de Vlaamse overheid in te schakelen. Zij doen een bestemmingsonderzoek en bekijken welke partners mee in zee kunnen gaan,’ aldus Vanderpoorten in de pers.

Zo goed als onmiddellijk veerde ik recht. Ik applaudisseerde voor een verder lege huiskamer. De stad had 2016 immers als een waar Timmermansjaar gevierd. De bibliotheek veranderde feestelijk van naam. De wegenpijp onder de Ring werd (als tang op een varken) Pallietertunnel gedoopt en het boek Pallieter zelf werd met een luisterspel en veel animatie geëerd. Op de koop toe verscheen er een nieuwe uitgave van het boek door uitgeverij Polis. De presentatie daarvan vond plaats in het huis van Pallieters geestelijke vader. Juist ja, het huis dat men enkele jaren later gaat sluiten, ook al had men in het bestuursakkoord geschreven dat het museum wordt opgewaardeerd tot vertrekpunt van de toeristische bezoeker. Elke liefhebber van het werk van Timmermans, Opsomer, Van Boeckel, de la Haye en anderen voelde een pijnlijke steek door het hart gaan. Sommigen waren een hartaanval nabij.

Maar vandaag wil eindelijk iemand met verantwoordelijkheidszin de kunstzinnige meubelen redden, dacht ik. En ik drukte nogmaals de handen op elkaar. Dan bracht een geniepig stemmetje in mijn hoofd me tot rede. Had de huidige schepen in 2015 niet mee ingestemd met de sluiting en verkoop van het huis, om de twee bestaande musea om te vormen tot een gloednieuw en eigentijds Liers stadsmuseum? De door het college opgesomde redenen zijn ondertussen breed uitgesmeerd: dalende bezoekersaantallen, moeilijkheden om vier toeristische balies permanent te bemannen en een slecht toegankelijk en verkeerd ingericht pand. En de fundamentele vraag die, volgens schepen van erfgoed, musea en toerisme Rik Verwaest, niemand beantwoord kreeg: ‘Waarom als stad +- 2 miljoen euro uitgeven voor een renovatie van een ongeschikte ruimte, terwijl je 80 miljoen euro in het rood staat?’

Waarom dan uitgerekend nu, als het water tot aan de erfgoedlippen staat, een miraculeuze aap uit de mouw toveren? De vraag stellen is ze beantwoorden. De verkiezingen zijn op gang getrokken en dan is het geoorloofd om het culturele ongenoegen, dat aan de zilveren knoop leeft, politiek te recupereren. Wat me eerst haast naïef, maar ontzettend nobel leek, laat een bittere smaak in mijn mond achter. Ik kan het nog anders stellen: Mevrouw Vanderpoorten heeft mijn steun, maar op mijn toekomstige stem moet ze niet rekenen.

Langs de andere kant is de inzet van dit dispuut verkeerd. Het gaat hier niet over een al dan niet geschikt gebouw. De hele discussie moet over het kwaliteitsvolle werk en patrimonium gaan. Over hoe je al dat werk, dat wereldwijde erkenning genoot en geniet, hedendaags gaat tonen. Ik had begrepen dat telkens maar een zeer klein deel van de zeer ruime collectie zal worden ondergebracht in de eerste zaal van het nieuwe museum, samen met een zicht op de ontstaansgeschiedenis van Lier. Ik houd toch ook mijn hart vast. Gaat men voldoende tijd en ruimte hebben om dit alles (afwisselend) te tonen? Welke topwerken gaan voor jaren in containers en op zolders verdwijnen? Gaat dit werk nog tot zijn recht komen, te midden van geografische kaarten, een reus, een mammoet, Lierse kant en vlaaikes?

Als liefhebber ben ik vrij om mijn twijfels te uiten. Als burger ben ik verplicht om de lokale overheid het voordeel van de twijfel te gunnen. Ondertussen mag ik hopen dat de stad, bij een definitieve sluiting, het fatsoen opbrengt om het gebouw op gepaste wijze uit te wuiven. Een creatieve ter ziele is op zijn plaats.