maandag 4 november 2019

Kamer


Ze brengt veel tijd door in haar kamer. Om haar baby’s te verzorgen zoals jonge moeders doen. Om schooltje te spelen met haar knuffels en poppen. Ze leest er ook voor. Dan staan en liggen de wezens van pluche en plastiek in een halve kring. En zij zit het vertelmoment voor. Met een boek in haar hand op het rieten stoeltje waar ik als kleine kerel al mijn broeken op versleet. Dan ontstaan er verhalen waarvan ze de letters nog niet kent. Ze plukt gewoon haar zinnen uit de prenten. Een makkie wanneer er voldoende verbeelding tussen de oren knettert. Als ik sta te luistervinken aan de deur, klopt mijn vaderhart tien keer sneller. Tot het verhaal ophoudt en ze klaagt van: ‘Papaaaaaah, afluisteren is niet beleefd.’ Dan slik ik mijn vreugde in en daal de trap af.
Schrijven doet ze er ook. Op haar rieten stoel, met haar hand die nog onzeker een balpen omklemt. Ik stel me voor hoe de letters kraken en piepen wanneer ze aan het papier worden toevertrouwd. Soms snelt ze de trap af en duwt een papiertje in mijn handen. ‘Heb ik een woord geschreven?’ wil ze dan weten. Dan begin ik elk woord traag te verklanken, met een vinger langs de letters.
Onlangs gebeurde het. Tergend langzaam las ik bufkun. Omdat het zo lekker klonk herhaalde ik het. Ze proestte het uit en ging er haar broer bijhalen. Haar broer deed net hetzelfde als ik. En wanneer hij bufkun uit zijn mond liet rollen, barstten ze samen in lachen uit om haar eerste, echte, eigen woord.
Sinds haar bufkun ondernam ze meerdere pogingen om iets straffers te bedenken. Maar geen enkel vers woord haalt het van haar eerste. Het is een monument dat ze uit toeval en inkt optrok. Het staat als een huis en doet mijn vaderhart zingen. Van lang zal ze lezen, schrijven en nog zoveel meer in de kamers van haar hoofd.





maandag 14 oktober 2019

10 jaar boekhandel Het Voorwoord - met Volle Muil

De zelfstandige boekhandel Het Voorwoord in Heist-op-den-Berg viert zijn tienjarig bestaan.
Op zaterdag 19 oktober breng ik, samen met gitarist Stijn Trauwaen, de muzikale vertelling van het prentenboek Volle Muil (illustraties van de bekroonde Merlijne Marell).
Na Volle Muil stomen we nog even door met een verse vertelling van een onuitgegeven verhaal.
Tot slot bieden we een korte muzikale inkijk in het prentenboek Geef Wacht dat begin 2020 zal verschijnen. Yule Hermans verzorgt de illustraties van dat laatste boek.

Aanvang 10u. De vertellingen duren ongeveer 45 minuten.

En wie zin heeft om een uilenmasker of vlindermasker te maken, kan gerust blijven hangen om aan de slag te gaan met de eigen vingers, een schaar en een prikpen.



In de namiddag (14u) komt auteur Ish Ait Hamou zijn nieuwste Het moois dat we delen signeren.
   

zondag 6 oktober 2019

Geef wacht

Begin 2020 zal mijn nieuwe prentenboek Geef wacht verschijnen bij uitgeverij Van Halewijck.
Deze keer werk ik samen met de bijzondere Yule Hermans. Yule verzorgt de illustraties op haar geheel eigen manier.
Google Yule nu...

beeld © Yule Hermans

In een toren aan zee staat een Wachter:

Toen ik voor het eerst in deze toren stond, zei de Koning tegen me: ‘Ik wil dat jij hier de wacht houdt. Aan dit land aan de zee. Aan mijn land. Geef wacht. Elke dag en elke nacht.’
Ik knikte en sloeg mijn hielen tegen elkaar. Ik rechtte mijn rug en zette een hoge borst op. 

‘Majesteit,’ zei ik. ‘Voor u houd ik mijn ogen open. Ik houd twee ogen in het zeil. Voor u en uw land aan de zee.’
De Koning spreidde zijn armen. Zijn mantel wapperde in de wind. ‘Alles heeft zijn plek, Wachter. Ik ben Koning van dit land. Jij bent mijn Wachter in de toren. Zolang jij hier staat, blijft alles zoals het is.’ Hij wees met een gestrekte arm naar de zee. ‘De overkant moet overkant blijven. Begrijp je?’



Maar waar ligt die overkant precies? En wie woont daar?
Wachter trekt op onderzoek uit en gaat de zee op.

beeld © Yule Hermans

dinsdag 14 mei 2019

Volle Muil in Bratislava

Volle Muil gaat op Europees avontuur. Naar de internationale Illustratie Biënnale 2019 van Bratislava. Samen met een keure aan Nederlandse illustratoren selecteerde IBBY Nederland Merlijne Marell met haar prenten uit Volle Muil. Ook Vlaanderen stuurt zijn illustrerende zonen en dochters uit.

Woehoe!



                                                     beeld © Merlijne Marell

Deelnemende illustratoren uit Vlaanderen:

Onder meer Pieter Gaudesaboos, Gerda Dendooven, Fatinha Ramos, Paul Verrept, Charlotte Severeyns en Jacques Maes & Lise Braekers .

Deelnemende illustratoren uit Nederland:

Onder meer Marit Törnqvist, Annemarie van Haeringen, Martijn van der Linden, Ingrid & Dieter Schubert, Sanne te Loo en Marije & Ronald Tolman.



Nog veel meer info op de website van Bibiana.

maandag 11 maart 2019

Brexit or Brexisn’t it?


Boris: Finalally, I have to admit that I’m afraid of the Brexit. Isn’ it?

Nigel: A Brexit it is.

Boris: I’m afraid the Brexit will become a Brexisn’t it. Will it?

Nigel: In my opinion, the Brexit will be, in the end, the exit.

Boris: Exisn’t it?

Nigel: I’m not sure I’ m still following you, Boris. Or is it: Borisn’ it?

Boris: Boris it is.

Nigel: Is it?

Boris: It is.

Nigel: Boring.

(awkward silence)

Boris: But as long as we have our cup of tea…

Nigel: Tea it is and it ‘ll be. Actualally, such a thing as a Brexit is quite tea-sing. Ha ha ha…

(another awkward silence)

Nigel: Let’s sing, Boris. Let’s sing a song. Shall I sing a song for you?

Boris: Let’s have another cup of tea, Nigel, and sing a song. And finalally, find an exit out of the doomed Brexit. Or Brexisn’t it. Anallyway, sing that song, Nigel! Sing that song!

Volle Muil in cc De Mol te Lier - 10 maart










donderdag 27 december 2018

Kerstverlichting


Mijn ouders zijn nooit liefhebbers geweest van een klassieke kerststal. Heel lang geleden, op een mooie, maar koude decemberdag, zagen ze ergens een afgedankte huifkar staan die was omgetoverd tot een soort Kempisch kersttafereel. Zij lieten dit tafereel door een handig aangetrouwd familielid namaken op huiskamerformaat. In hun bijzondere stal plaatsten ze een al even bijzondere Maria en Jozef. De poppen bestonden uit twee kartonnen kegels die bekleed werden met stof. Vanaf kerstavond lag het Kindeke Jezus met een grote glimlach op het gelaat in de armen van zijn overgelukkige moeder. De dagen voordien stond Maria met lege handen even gelukzalig te glimlachen. Uitkijken naar heet zoiets. Van een kribbe was bij ons in de verste verte geen sprake. Ik heb dan ook nooit geloofd dat kleine Jezus in een stal geboren is en dat hij zich tijdens zijn eerste dagen en nachten in een houten bak met stro heeft liggen wentelen.


Omdat ook in de tijd van mijn ouders de techniek niet stilstond, kon de huifkar/kerststal verlicht worden door een eenvoudige schakelaar in te duwen. Vervolgens ging een kleine lantaarn branden die aan het hoogste punt van de huifkar bevestigd was. Ze bengelde boven de hoofden van de kersverse ouders en straalde een gezellig rood licht uit. Elke keer na schooltijd mochten mijn zus en ik beurtelings het lichtje aansteken. Op een witte kerst of dure cadeaus zaten mijn zus en ik niet te wachten. Het was vooral hopen dat het op kerstavond jouw beurt zou zijn om het lichtje aan te steken. Wie zei ook alweer dat Kerstmis het feest van het licht is?